در انگلستان ، چنین قطعه ای متشکل از یک حلقه از حدود 4 یا 5 سیم پیچ کاه که زیر یک کندوی عسل قرار دارد و فضای بیشتری برای پرورش بچه دارد ، eke ، imp یا nadir نامیده می شد. از eke برای ایجاد فقط کمی فضای اضافی یا "بیشتر" کردن فضای بیشتر استفاده شد ، nadir یک گسترش بزرگتر است که در صورت نیاز به یک داستان کامل در زیر استفاده می شود.
این اصطلاح از اسکپای نورس قدیم ، "سبد" گرفته شده است. به شخصی که چنین کندوهای عسل بافته شده می ساخت ، "کشیش" می گفتند ، نام خانوادگی ای که هنوز در کشورهای غربی وجود دارد. در انگلستان ضخامت سیم پیچ کاه را با استفاده از حلقه ای از چرم یا تکه ای از شاخ گاو به نام "محفظه" کنترل می کردند و سیم پیچ های کاه را می توان با استفاده از نوارهای کریسمس به هم دوخت. شباهت های مشابه را می توان در نقاشی ها ، کنده کاری ها و دست نوشته های قدیمی یافت. اسکپ اغلب روی تابلوها به عنوان نشانه ای از صنعت ("زنبور شلوغ") استفاده می شود.
در اواخر قرن هجدهم ، اسکایپ های پیچیده تری با صفحه های چوبی با سوراخ هایی روی آنها ظروف شیشه ای قرار گرفتند. این شانه در شیشه های شیشه تعبیه شده است و باعث جذابیت تجاری طرح ها می شود. مشهورترین سبک اسکیپ در نیمه دوم قرن هجدهم "troubé-nade" نامیده شد - دو اسکیت از همان طرح در دو پایه چوبی باریک و گرد که در انتهای مخالف شکاف های اصلی قرار گرفته اند. در کنار آنها ، این پست های چوبی به دو شکل (دو شبه یا "پیچ خورده") مانند زنگ وارونه در می آمدند ، اگرچه این مورد معمولاً کمتر مشاهده می شد. ستونهای چوبی اغلب چوبی با صورتهای نقاشی شده و یا روی تخته سیاه بودند. این اسکیپ های چوبی ، با یک یا گاهی دو جوش در هر طرف ، توسط یک تیر نگه داشته می شد که می توانست از آن پایین برگردد. به آنها "دو شل" می گفتند زیرا شبیه دسته زنگ دو شل یا "پیچ خورده" بودند. در مقابل ، "troubé-nade" سه جرقه مانند دو شکن داشت.
در انگلستان ، چنین قطعه ای متشکل از یک حلقه از حدود 4 یا 5 سیم پیچ کاه که زیر یک کندوی عسل قرار دارد و فضای بیشتری برای پرورش بچه دارد ، eke ، imp یا nadir نامیده می شد. از eke برای ایجاد فقط کمی فضای اضافی یا "بیشتر" کردن فضای بیشتر استفاده شد ، nadir یک گسترش بزرگتر است که در صورت نیاز به یک داستان کامل در زیر استفاده می شود.
این اصطلاح از اسکپای نورس قدیم ، "سبد" گرفته شده است. به شخصی که چنین کندوهای عسل بافته شده می ساخت ، "کشیش" می گفتند ، نام خانوادگی ای که هنوز در کشورهای غربی وجود دارد. در انگلستان ضخامت سیم پیچ کاه را با استفاده از حلقه ای از چرم یا تکه ای از شاخ گاو به نام "محفظه" کنترل می کردند و سیم پیچ های کاه را می توان با استفاده از نوارهای کریسمس به هم دوخت. شباهت های مشابه را می توان در نقاشی ها ، کنده کاری ها و دست نوشته های قدیمی یافت. اسکپ اغلب روی تابلوها به عنوان نشانه ای از صنعت ("زنبور شلوغ") استفاده می شود.
در اواخر قرن هجدهم ، اسکایپ های پیچیده تری با صفحه های چوبی با سوراخ هایی روی آنها ظروف شیشه ای قرار گرفتند. این شانه در شیشه های شیشه تعبیه شده است و باعث جذابیت تجاری طرح ها می شود. مشهورترین سبک اسکیپ در نیمه دوم قرن هجدهم "troubé-nade" نامیده شد - دو اسکیت از همان طرح در دو پایه چوبی باریک و گرد که در انتهای مخالف شکاف های اصلی قرار گرفته اند. در کنار آنها ، این پست های چوبی به دو شکل (دو شبه یا "پیچ خورده") مانند زنگ وارونه در می آمدند ، اگرچه این مورد معمولاً کمتر مشاهده می شد. ستونهای چوبی اغلب چوبی با صورتهای نقاشی شده و یا روی تخته سیاه بودند. این اسکیپ های چوبی ، با یک یا گاهی دو جوش در هر طرف ، توسط یک تیر نگه داشته می شد که می توانست از آن پایین برگردد. به آنها "دو شل" می گفتند زیرا شبیه دسته زنگ دو شل یا "پیچ خورده" بودند. در مقابل ، "troubé-nade" سه جرقه مانند دو شکن داشت.
عسل فقط برای افزودن شیرینی به چای شما نیست