به دود غریزه تغذیه (تلاش برای نجات منابع کندو از آتش احتمالی) را تحریک می کند ، آنها را کمتر تهاجمی می کند و فرمون هایی را که زنبورها برای برقراری ارتباط استفاده می کنند ، مبهم می کند. لانه زنبوری از کندو خارج می شود و ممکن است عسل با خرد کردن یا با استفاده از عصاره گیر از آن خارج شود. سپس معمولاً عسل را فیلتر می کنند تا موم زنبور عسل و بقایای دیگر از بین برود.
قبل از اختراع قابهای متحرک ، مستعمرات زنبور عسل اغلب برای انجام برداشت قربانی می شدند. دروگر تمام عسل موجود را برداشته و کل بهار را در بهار آینده جایگزین می کند. از زمان اختراع چارچوب های متحرک ، اصول دامداری اکثر زنبورداران را وادار کرد که زنبورهای خود ذخیره کافی برای زنده ماندن در زمستان داشته باشند [نیاز به ذکر منبع] یا با گذاشتن مقداری عسل در کندوی زنبور عسل و یا با ارائه یک جایگزین عسل به کلنی مانند آب قند یا شکر بلوری (اغلب به شکل "تخته نبات"). مقدار غذای لازم برای زنده ماندن در زمستان بستگی به تنوع زنبورها و طول و شدت زمستان های محلی دارد.
بسیاری از گونه های جانوری جذب منابع عسل وحشی یا خانگی می شوند.
حفظ
عسل به دلیل ترکیب و ویژگی های شیمیایی مناسب برای نگهداری طولانی مدت است و حتی پس از نگهداری طولانی مدت به راحتی جذب می شود. عسل و اجسام غوطه ور در عسل برای قرن ها حفظ شده است. [27] [28] کلید حفظ محدودیت دسترسی به رطوبت است. در حالت بهبود یافته ، عسل دارای مقدار کافی قند برای جلوگیری از تخمیر است. اگر در معرض هوای مرطوب قرار گیرد ، خواص آب دوستی آن رطوبت را به داخل عسل می کشاند و در نهایت آن را تا حدی رقیق می کند که تخمیر شروع شود. [29]
عمر طولانی عسل به آنزیمی که در معده زنبورها وجود دارد نسبت داده می شود. زنبورها گلوکز اکسیداز را با شهد دفع شده قبلی خود مخلوط کرده و دو محصول جانبی ایجاد می کنند - اسید گلوکونیک و پراکسید هیدروژن ، که تا حدی مسئول اسیدیته عسل و سرکوب رشد باکتری ها هستند.
به دود غریزه تغذیه (تلاش برای نجات منابع کندو از آتش احتمالی) را تحریک می کند ، آنها را کمتر تهاجمی می کند و فرمون هایی را که زنبورها برای برقراری ارتباط استفاده می کنند ، مبهم می کند. لانه زنبوری از کندو خارج می شود و ممکن است عسل با خرد کردن یا با استفاده از عصاره گیر از آن خارج شود. سپس معمولاً عسل را فیلتر می کنند تا موم زنبور عسل و بقایای دیگر از بین برود.
قبل از اختراع قابهای متحرک ، مستعمرات زنبور عسل اغلب برای انجام برداشت قربانی می شدند. دروگر تمام عسل موجود را برداشته و کل بهار را در بهار آینده جایگزین می کند. از زمان اختراع چارچوب های متحرک ، اصول دامداری اکثر زنبورداران را وادار کرد که زنبورهای خود ذخیره کافی برای زنده ماندن در زمستان داشته باشند [نیاز به ذکر منبع] یا با گذاشتن مقداری عسل در کندوی زنبور عسل و یا با ارائه یک جایگزین عسل به کلنی مانند آب قند یا شکر بلوری (اغلب به شکل "تخته نبات"). مقدار غذای لازم برای زنده ماندن در زمستان بستگی به تنوع زنبورها و طول و شدت زمستان های محلی دارد.
بسیاری از گونه های جانوری جذب منابع عسل وحشی یا خانگی می شوند.
حفظ
عسل به دلیل ترکیب و ویژگی های شیمیایی مناسب برای نگهداری طولانی مدت است و حتی پس از نگهداری طولانی مدت به راحتی جذب می شود. عسل و اجسام غوطه ور در عسل برای قرن ها حفظ شده است. [27] [28] کلید حفظ محدودیت دسترسی به رطوبت است. در حالت بهبود یافته ، عسل دارای مقدار کافی قند برای جلوگیری از تخمیر است. اگر در معرض هوای مرطوب قرار گیرد ، خواص آب دوستی آن رطوبت را به داخل عسل می کشاند و در نهایت آن را تا حدی رقیق می کند که تخمیر شروع شود. [29]
عمر طولانی عسل به آنزیمی که در معده زنبورها وجود دارد نسبت داده می شود. زنبورها گلوکز اکسیداز را با شهد دفع شده قبلی خود مخلوط کرده و دو محصول جانبی ایجاد می کنند - اسید گلوکونیک و پراکسید هیدروژن ، که تا حدی مسئول اسیدیته عسل و سرکوب رشد باکتری ها هستند.
عسل فقط برای افزودن شیرینی به چای شما نیست